245

i36.
D  e  wilde  Mann.
Et  was  emoel  en  wilden  Mann,  de  was  verwünsket  un  genk
ble  de  Bueren  Ln  den  Goren  (Garten)  un  in't  Korn  un  moek  alles ­
  to  Schande.  Do  klagden  se  an  eeren  Gutsheeren,  se  können
eere  Pacht  nig  mehr  betalen,  un  do  leit  de  Gutsheer  alle  Jägers
hie  ene  kummen,  we  dat  Dier  fangen  könne,  de  soll  'ne  graute
Belohnung  hebben.  Do  kümmt  do  en  ollen  Jäger  an,  de  segd,
he  wüll  dat  Dier  wull  fangen;  do  mött  se  em  'ne  Pulle  met  Fusel ­
  (Branntwein)  un  'ne  Pulle  met  Wien  un  'ne  Pulle  met  Beer
-Lerwen  (geben),  de  fettet  he  an  dat  Water,  wo  stk  dat  Dr'er
alle  Dage  wäskt.  Un  do  geit  he  achter  en  Baum  stöhn,  do  kümmt
dat  Dier  un  drinket  ut  de  Pullen,  do  leckt  et  alle  de  Mund  un
kickt  herüm,  ov  dat  auck  well  säht.  Do  werd  et  drunken,  un  do
geit  et  liegen  un  schlöpd;  do  geit  de  Jäger  to  un  bind  et  an  Händen ­
  un  Föten,  do  weckt  he  et  wier  up  un  segd:  „du  wilde  Mann,
goh  met,  sök  säst  du  alle  Dage  drinken."  Do  nichmt  he  et  mit  /£  ^
noh  dat  abliefe  Schloß,  do  fettet  se  et  do  Ln  den  Lhornt  un  de
Heer  geit  to  andre  Nobers,  de  söllt  seihn  (sehen),  wat  he  för'n
Dier  fangen  hed.  Do  spierlt  ene  von  de  jungen  Heerens  met'rr
Ball  un  let  de  Ln  den  Lhornt  fallen  un  dat  Kind  segd:  „wilde
Mann,  schmiet  mie  den  Ball  wier  to;"  do  segd  de  wilde  Mann:
„den  Ball  most  du  sölvst  wier  Hahlen."  „Je,  segd  dat  Kind,
ick  heve  kinen  Schlürtel."  —  „Dann  mack  du,  dat  du  biedre»
Moder  eere  Lassen  kümmst  un  stehl  eer  den  Schlürtel."  —  Do

WJ.