—  62  —

pro  victu  vestes  consumpsi,  dii  michi  testes.
1  Dum  redeo  didici  populi  tocius  ab  ore,
quod  tua  distribuas  solo  pietatis  amore;
per  mundum  redoles  tanto  bonitatis  odore,
cesaris  adjutor,  speciali  dignus  honore.
2  Te  pauper  sequitur,  te  predicat  omnis  egenus,
idcirco  quod  sis  hilaris  dator  atque  serenus,
tu  miseris  pater  es  multa  dulcedine  plenus,
nulla  quidem  virtus  est,  a  qua  sis  alienus.
3  Cum  de  presulibus  male  quisque  loquitur  avaris,
omnes  extollunt  te  laudibus  undique  claris,
tu  cum  trans  alpes  famosus  ut  hic  habearis,
re  famam  superas,  non  a  fama  superaris.
4  Optime  vir,  cujus  soror  est  et  amica  Minerva,
qua  bene  cuncta  regis  quamvis  in  gente  proterva,
ne  totum  dones  aliis,  vero  (quid)  michi  serva.
5  Yir  pie,  qui  nunquam  bursam  pro  paupere  nodas,
^  quantum  sis  largus  largo  michi  munere  prodas,
0  inde  p^eta  tuus  tibi  scribam  carmen  et  odas.

sit  finis  verbi  verbum  laudabile  do,  das.

VII.

1  Archicancellarie,  viris  major  ceteris
splendore  prudentie,  qua  prudentes  preteris,

jubar  es  ecclesie,  sicut  sol  est  etheris.
2  Laudes  tibi  canimus,  cujus  luce  jubaris
illustratur  animus  Friderici  cesaris,
quod  libenter  facimus,  cum  sis  dator  hilaris.
3  Pollens  bonis  moribus  et  nitore  generis,
in  humanis  artibus  et  divinis  litteris,
ter  sis  major  omnibus,  nullo  minor  ederis.
4  Yir  fortis  et  sapiens,  fortunam  non  sequeris,
in  adversis  patiens,  modestus  in  prosperis,

3,  3  über  den  alpen,  in  Deutschland  (vgl,  III,  l4)  wie  liier,  in  Italien.
4,  3  scheint  ein  vers  ausgefallen.
3,  3  cod.  stab,  cum  sis  .  .  .  .  crederis.