151

23.
Von  dem  Machandelboom.
Dat  iS  nu  all  lang  Heer,  wol  twe  düsend  Johr,  do  woor  dar  en
ryk  Mann,  de  hadd  ene  schöne  frame  Fm,  un  st  hadden  sik  beyde
sehr  leef,  hadden  awerst  kene  Kinner,  st  wünschden  sik  awerst  sehr
welke,  un  de  Fru  bedd'd  so  veel  dorüm  Dag  un  Nacht,  man  st
kregen  keen  un  kregen  keen.  Bor  erem  Hust  wöör  en  Hof,  dorup
stünn  en  Machandelboom,  ünner  dem  stünn  de  Fru  eens  im  Winter, ­
  un  schelld  sik  enen  Appel,  un  as  st  sik  den  Appel  so  schelld,
so  sneet  st  sik  in'n  Finger,  un  dat  Blood  stel  in  den  Snee.  'Ach,'
säd  de  Fru,  un  süft'd  so  recht  Hoog  up,  un  stg  dat  Blood  vor  sik
an,  un  wöör  so  recht  wehmödig,  'hadd  ik  doch  en  Kind,  so  rood
as  Blood  un  so  Witt  as  Snee?  Un  as  st  dat  säd,  so  wurr  ehr
so  recht  frölich  to  Mode:  ehr  wöör  recht,  as  schull  dat  wat  Warden. ­
  Do  güng  st  to  dem  Hust,  un't  güng  een  Maand  hen;  de
Snee  vorgüng:  un  twe  Maand,  do  wöör  dat  gröön:  un  dre
Maand,  do  kömen  de  Blömer  uut  der  Eerdr  un  veer  Maand,  do
drungen  sik  alle  Bömer  in  dat  Holt,  und  de  grönen  Twyge  wören
all  in  eenanner  wussenr  door  süngen  de  Vögelkens  dat  dat  ganße
Holt  schalld,  un  de  Blöiten  selen  von  den  Bömern:  do  wöör  de