152

softe  Maand  trech,  un  se  stünn  ünner  dem  Machandelboom,  de
röök  so  schön,  do  sprüng  ehr  dat  Hart  vor  Freuden,  nn  se  füll
np  ere  Knee,  un  kunn  sik  nich  laten;  nn  as  de  soste  Maand  vorby
wöör,  do  wurren  de  Früchte  dick  un  staark,  do  wurr  se  ganß  still;
nn  de  sowde  Maand,  do  greep  se  na  den>Machandelbeeren,  un
eet  se  so  nydsch,  do  wurr  se  trurig  un  krank;  do  güng  de  achte
Maand  hen,  un  se  reep  eren  Mann,  un  weend  und  säd  ^wenn  ik
staarw,  so  begraaf  mp  ünner  den  Machandelboom?  Do  wurr  se
ganß  getrost,  un  sreude  sik,  bet  de  neegte  Maand  vorby  wöör,  do
Ireeg  se  en  Kind  so  Witt  as  Snee  un  so  rood  as  Blood,  un  as
se  dat  seeg,  so  sreude  se  sik  so,  dat  se  stürw.
Do  begroos  ehr  Mann  se  ünner  den  Machandelboom,  un  he
füttg  an  to  wenen  so  sehr:  ene  Tpd  lang,,  do  wurr  dat  wat  sachter, ­
  UN  do  he  noch  wat  weend  hadd,  do  hüll  he  Up,  UN  noch  en
Tpd,  do  nöhm  he  sik  wedder  ene  Fru.
Mit  de  tweden  Fru  kreeg  he  ene  Dochter,  dat  Kind  awerst
von  der  eersten  Fru  wöör  en  lüttje  Sähn,  un  wöör  so  rood  as
Blood  un  so  Witt  as  Snee.  Wenn  de  Fru  ere  Dochter  so  anseeg,
so  hadd  se  se  so  keef,  awerst  denn  seeg  se  den  lüttjen  Jüng  an,
un  dat  güng  ehr  so  dorch't  Hart,  un  ehr  düchd  as  stünn  he  ehr
allerwegen  im  Weg,  un  dachd  denn  man  jümmer  wo  se  ehr  Dochter ­
  all  dat  Vörmägent  towenden  wull,  un  de  Böse  gas  ehr  dat  in,
dat  se  dem  lüttjen  Jung  ganß  gramm  wurr^  un  stödd  cm  herüm
von  een  Eck  in  de  anner,  un  buffd  em  hier,  un  knuffd  em  door,.
so  dat  dat  aarme  Kind  jümmer  in  Angst  wöör.  Wenn  he  denn
uut  de  School  köhm,  so  hadd  he  kene  ruhige  Städ.