154 bindt sie in ein seiden Tuch, legis unter den Machandelbaum. Kywitt, kywitt, wat vör’n schön Vagel bün ik!' De Goldsmidt seet in syn Warkstäd un makd ene gollne Kede, do hörd he den Vagel, de up syn Dack seet un süng, un dat dünkd em so schön. Do stünn he up, un as he aewer den Süll güng, do verlör he enen Tüffel. He güng awer so recht midden up de Strat hen, enen Tüffel un een Sock an: syn Schortfell hadd he vör, un in de een Hand hadd he de golln Kede un in de anner de Tang; un de Sünn schynd so hell up de Strat. Dor güng he recht so stan un seeg den Vagel an. Magel,' seggt he do, Mo schön kannst du singen? Sing my dat Stück nochmal.' Me,' seggt de Vagel, ^twemal sing ik nich umsünst. Gif my de golln Kede, so will ik dy’t nochmal singen.' *Dor,' seggt de Goldsmidt, chest du de gollne Kede, nu sing my dat nochmal.' Do köm de Vagel un nöhm de golln Kede so in de rechte Pot un güng vör den Goldsmidt sitten un süng Mein Mutter der mich schlacht, mein Vater der mich aß, mein Schwester der Marlenichen sucht alle meine Benichen, bindt sie in ein seiden Tuch, legts unter den Machandelbaum. Kywitt, kywitt, wat vör’n schön Vagel bün ik!' Do flög de Vagel wech na enem Schoster un fett’ sik up den syn Dack un süng Mein Mutter der mich schlacht, mein Vater der mich aß,